2000’lerin başına kadar neredeyse tüm büyük yapım filmler 35mm film negatifiyle çekiliyordu. Film negatifinin kendine has bir tanecik yapısı ve renk tepkisi vardı; bu görsel karakter, uzun yıllar sinemanın sinematik görünümüyle özdeşleşti.
Dijital sinema kameralarının 2010’lu yıllarda olgunlaşmasıyla birlikte prodüksiyon süreci kökten değişti. Film negatifiyle çekim yaparken yönetmen ve görüntü yönetmeni çekimin sonucunu ancak film banyo edildikten sonra görebiliyordu; dijitalle birlikte çekilen görüntü anında monitörde izlenebilir hale geldi. Bu, setteki karar alma sürecini büyük ölçüde hızlandırdı.
Görüntü kalitesi tarafında da önemli bir eşik aşıldı: yüksek dinamik aralığa sahip dijital sensörler, hem çok parlak hem çok karanlık alanları aynı karede detaylı şekilde yakalayabiliyor — bu, film negatifinin güçlü olduğu bir alandı ve dijitalin ona yetişmesi zaman aldı.
Bugün bazı yönetmenler bilinçli olarak hâlâ film negatifiyle çekim yapmayı tercih ediyor; bunun sebebi genelde nostalji değil, film negatifinin kendine özgü renk ve tanecik karakterinin dijital simülasyonlarla tam olarak eşleştirilememesi. Ama büyük çoğunluk için dijital iş akışının esnekliği ve maliyet avantajı artık tartışılmaz bir standart haline geldi.