Sinemada aynı görüntünün farklı bir müzikle nasıl bambaşka bir anlam kazanabileceğini gösteren klasik bir alıştırma vardır: aynı sahneye gerilim müziği eklendiğinde tehditkâr, hüzünlü bir müzik eklendiğinde dramatik, komik bir müzik eklendiğinde ise absürt görünebilir. Görüntü değişmez, ama müzik izleyicinin duygusal yorumunu tamamen değiştirir.
Film müziğinin en güçlü araçlarından biri leitmotif tekniğidir — belirli bir karaktere veya temaya bağlı, tekrar eden bir müzikal cümle. Bu motif film boyunca farklı şekillerde tekrar ettiğinde, izleyici bilinçaltında o karakterin veya temanın gelişimini hisseder.
Bazı yönetmenler bilinçli olarak müziği geride tutmayı, sahnenin doğal seslerine alan açmayı tercih eder. Bu yaklaşım, müziğin duygusal yönlendirmesi olmadan izleyiciyi sahneyle daha ham bir şekilde baş başa bırakır ve genelde gerilim veya gerçekçilik hissini güçlendirir.
Sonuç olarak film müziği, görüntünün altına konan bir süsleme değil, hikaye anlatımının aktif bir parçasıdır — bazen bir diyalog replikasından daha fazla şey söyler.